Το παρακατω αρθρο δημοσιευτηκε στο ΒΗΜagazino στις 5 Αυγούστου 2007


Πάρνηθα, ένας μήνας μετά. Σε υψόμετρο 1300 μ. μέσα στο σκοτάδι, ανάμεσα σε χλωρά και ξερά, μια ομάδα εθελοντών περιπολεί κάθε νύχτα για να διασώσει ότι επέζησε από την καταστροφή. Μια σχεδόν μεταφυσική περιπέτεια. Από τη Μαρινίκη Αλεβιζοπούλου, φωτογραφίες Εκτορας Δημησιάνος.

Αν πριν από έναν μήνα έπεφτε στα χέρια μας το καταπράσινο εγχειρίδιο του οικολόγου εθελοντή, αυτό με τις συνθηματικές προτροπές του τύπου «Η Πάρνηθα μας χρειάζεται όπως τη χρειαζόμαστε και εμείς», ή εκείνο που φέρνει στον νου κάτι από αιμοδότη, αναπροσαρμοσμένο ωστόσο για την περίσταση («Ένα δίωρο από τον χρόνο σου για πυροφύλαξη αρκεί για όλο το καλοκαίρι. Μην παραμείνεις Θεατής»), είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι θα κατέληγε στον κάδο απορριμμάτων πιθανότατα ούτε καν σε αυτόν της ανακύκλωσης.

Σήμερα όμως, που ακόμη και ο υπερπολύτιμος τηλεοπτικός χρόνος του δελτίου ειδήσεων «θυσιάζεται» για να βγει σε ζωντανή σύνδεση ο Πρόεδρος της δημοκρατίας και να αρθρωώσει το δικό του σύνθημα «Η οικολογία είναι θέμα Δημοκρατίας» - τότε ναι, μιλάμε για την απόλυτη οικολογική μεταστροφή της τηλεόρασης! Της βιτρίνας δηλαδή. Της τετράγωνης βιτρίνας που διέκοψε το ελκυστικό για την AGB καβγαδάκι των «παραθυριστών» που θρηνούσαν τους δύο πιλότους του canadair, για να μιλήσει η ρεπόρτερ από τον κήπο του Προεδρικού Μεγάρου. Τον ανθοστόλιστο κήπο του Προεδρικού Μεγάρου, το κόκκινο χαλί του οποίου δεν το πάτησαν μόνο τα high heels της πρώτης κυρίας της χώρας. Το πάτησαν και τα ορειβατικά μποτάκια του προέδρου των Εθελοντών Δασοπυροπροστασίας Αττικής, Τάσου Χαρίτου, αλλά και ακόμη μερικών εκπροσώπων συναφών φορέων. Λίγες ημέρες μετά, ο κ. Χαρίτος θα ανοίξει τον χάρτη, θα εντοπίσει για εμάς τη θέση Σκίπιζα, όπου βρίσκεται το ένα από τα δυο πυροφυλάκια του ΕΔΑΣΑ - το δεύτερο κάηκε - και θα μας στείλει παρέα με μερικούς φίλους του δάσους, 100 μέτρα επάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.

«Ένα σλίπιγκ-μπαγκ, έναν φακό, ένα ζευγάρι ορειβατικά, ένα αντιανεμικό μπουφάν, ένα δεύτερο ζευγάρι κάλτσες. Μην ξεγελιέσαι από τον καύσωνα της πόλης. Στο βουνό έχει κρύο.» Αυτή είναι η περιουσία που θα μας χρειαζόταν στο βουνό. Α, και φυσικά «το φαγητό και το νερό σου» έσπευσε να συμπληρώσει στη λίστα μας ο αρχηγός της σημερινής σκοπιάς Παναγιώτης Γιάκας. Το ραντεβού ορίστηκε την ογδόη απογευματινή μιας Τετάρτης στο καταφύγιο Μπάφι. Εκεί είναι όλα πράσινα. Ανήκει βλέπετε στο 1/3 του αλλοτινού εθνικού μας δρυμού που διεσώθη από την πυρκαγιά. Ωσπου να φτάσει όμως κανείς εκεί, θα περάσει πρώρα από ένα μεγάλο μπλόκο αστυνομικών και πυροσβεστών λίγο πριν από το τελεφερίκ. Θα έρθει αντιμέτωπος με χιλιάδες καμένους κορμούς και την πινακίδα που με αρκετή δόση ειρωνείας μας καλωσορίζει στον εθνικό δρυμό. Θα διασταυρωθεί με τους μαυρισμένους υλοτόμους που ανεβοκατεβαίνουν στριμωγμένοι στα αγροτικά αυτοκίνητα. Θα προσπεράσει το σταθμευμένο περιπολικό μερικά χιλιόμετρα πιο πάνω, εντός του οποίου φυλάνε καραούλι δύο αστυνομικοί, που όταν αποφάσιζαν τον επαγγελματικό τους προσανατολισμό μάλλον φιλοδοξούσαν να τρώνε ντόνατς και να πίνουν μαυροζούμι, παρακολουθώντας καταζητούμενους και όχι τα χιλιάδες ζουζούνια και έντομα που τους γυροφέρνουν σαν δαιμονισμένα ύστερα από τις φλογερές στιγμές που έζησαν προ ημερών. Παρκάρουμε και εμείς στο καταφύγιο περιμένοντας τη σημερινή αποστολή εθελοντών. Ωσπου να φτάσουν, θα μας κάνουν παρέα τρία ελάφια, από εκείνα τα προστατευόμενα, που σαστισμένα ποδοβολούν αναζητώντας το δάσος που ήξεραν.

Η αποστολή φτάνει με μερικά λεπτά καθυστέρηση. Δύο γυναίκες γύρω στα 30, ο αρχηγός της σκοπιάς, ένας μαθηματικός – ο οποίος έχει δηλώσει διαθέσιμος για όλη τη καλοκαιρινή περίοδο-, ένας φωτογράφος και ο κ. Βαγγέλης, ο γηραιότερος της παρέας, που όμως σήμερα θα βάλει τα γυαλιά σε πολλούς από εμάς. Τα αυτοκίνητα παρκάρονται κάτω από το μονοπάτι 22. Εμπρός ο μαθηματικός, τελευταίος ο υπεύθυνος της αποστολής και στη μέση οι υπόλοιποι. Είκοσι λεπτά αργότερα – και έπειτα από αρκετές στάσεις για βαθιές ανάσες – θα αντιμετωπίσουμε με έκπληξη την ξύλινη πλατφόρμα που κρέμεται στο κενό. Το παλιό πυροφυλάκιο αντικαθίσταται με την οικονομική αρωγή της WWF. Θεωρητικά θα έπρεπε να ήταν έτοιμο. Δεν είναι όμως και έτσι θα πληρώσουμε ακριβά την εντολή που αγνοήσαμε. «Πάρτε σλίπιγκ-μπαγκ» είχε τονίσει ο Παναγιώτης. «Πάρε σλίπιγκ-μπαγκ» είχα μεταφέρει στον Εκτορα…και δεν πήρε. Και αφού δώσαμε τα «λαμβάνεις δυνατά, καθαρά» σήματα μας από τον ασύρματο στην Πυροσβεστική, αφού γυρίσαμε από την πηγή όπου γεμίσαμε τα παγούρια μας με παγωμένο νερό, αφού σβήσαμε τα τσιγάρα μας σε ατομικά τασάκια «γιατί τα ελάφια πίνουν από την πηγή και δεν μπορούμε να τους τη λερώσουμε όυτε και καν με άφιλτρο τριγάρο», αφού μοιράσαμε τις νυχτερινές βάρδιες, και αφού πήγαμε όλοι τουαλέτα - τουαλέτα εδώ επάνω σημαίνει φακό ανά χείρας, μια σακούλα για να πετάξεις τα χαρτιά και «προς Θεού όχι έπανω στο μονοπάτι» - θα πληρώσουμε το τίμημα της ανυπακοής μας τουρτουρίζοντας όλο και περισσότερο όσο πέφτει η νύχτα.

Η παρέα δεν είναι για πολλά. Το πρωί εξάλλου ξημερώνει εργάσιμη. Λίγη κουβέντα για τις ορειβατικές τους εμπειρίες και σιωπητήριο. Πρώτη βάρδια ο Βασίλης, ο φωτογράφος με τα κιάλια στο χέρι έχει κολλήσει στην Εύβοια, «γιατί κάτι δεν του κάθεται». «Τη φωτιά μόλις την πρωτοεντοπίσεις την καταλαβαίνεις εύκολα» λέει και μας δείχνει από τα διυλιστήρια Ασπροπύργου, στα αριστερά μας. «Καπώς έτσι θα είναι» λέει και σιωπά. Ολες οι βάρδιες ανοίγουν και κλείνουν σχεδόν αμίλητες. Πέντε – δέκα λεπτά συζητούν η προηγούμενη με την επόμενη και ξανά μέσα στους ζεστούς υπνόσακους. Η μόνη βάρδια που ανέβασε λιγάκι τα ντεσιμπέλ ήταν η δική μας, που βρήκαμε αφορμή, 3.30 η ώρα μέσα στο θεοσκόταδο, για κουβέντες. Με κάτι πρέπει να απασχολείσαι ωστόσο για να μείνεις ξύπνιος. Και η μακάρια σιωπή του βουνού δεν βοηθάει Τουλάχιστον όχι τόσο όσο βοήθησε ο ασύρματος λίγες ώρες αργότερα. Ηταν οι φωνές των πυροσβεστών που εντόπισαν φωτιά σε αγροτικές εκτάσεις στα Οινόφυτα. Τώρα είναι όλοι επί ποδός. Κρέμονται από τον ασύρματο κα περιμένουν εξελίξεις, χωρίς καλά καλά να έχει ανοίξει το μάτι τους. Τα σκουπίδια σε σακούλες. Τα σλίπιγκ-μπαγκ διπλώνονται. Είναι άραγε τόσο σπουδαία υπόθεση μερικές ώρες σκοπιά μέσα στο καλοκαίρι; Και όμως, ο Τάσος Χαρίτος επιμένει: «Αρκούν για να σώσουν το βουνό. Το βουνό δεν χάθηκε. Πληγώθηκε σοβαρά αλλά είναι ακόμη εκεί. Αν το σώσεις, σώζεις την ίδια σου την ύπαρξη στην πόλη». Στην πόλη που χτυπάει 40 βαθμούς καθημερινά. Στην πόλη που δεν κατεβαίνει ο κ. Βαγγέλης. Θέλει να μείνει πίσω να βάψει τη διαδρομή με λευκή μπογιά. «Για να την ξεχωρίζουν τα παιδιά τη νύχτα με τους φακούς